ირიბად შესხმული ხოტბა საკუთარ თავს!

eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeყველა სიკეთესთან ერთად, სოციალური ქსელები ადამიანების ქცევაზე დაკვირვების ძალიან კარგი საშუალებაა . ეს იმდენად, რამდენადაც ამ ქცევების წარმოჩენა შესაძლებელია ინტერნეტის მეშვეობით. ცოტას შენც გაანძრევ ტვინს და ხელის გულზე უამრავი საინტერესო ნედლი მასალაა გადაშლილი.  როგორც ერთმა ჩემმა მეგობარმა მითხრა, ადამიანის შესახებ გარკვეული წარმოდგენა იმის მიხედვითაც კი შეიძლება შეიქმნა თუ როგორ ერთობა, რითი ღადაობს ან რაზე ღადაობს. ყველაფერს ნაღდად ვერ გაწვდება კაცი, მარა ერთ ძალიან კონკრეტულ ჩვევაზე თუ ქცევაზე უნდა დავკონკრეტდე. მაგრად არ მომწონს და ამიტო. ვგულისხმობ რას: ნებისმიერი ერთი ჩვეულებრივი უჩინო ტიპი დაწერს თავის არაფრით გამორჩეულ, უწყინარ, არავის შეურაცმყოფელ, შეიძლება არარაციონალურ შეხედულებას 1000 სისულელეზე. იქვე მომენტალურად ჩნდებიან მეორეები, რომლებიც მთელი თავდაუზოგავი მონდომებითა და ენერგიით ავრცელებენ ამ აზრს და სათაურად თავიანთ წინასიტყვაობას ურთავენ: “რა ბნელია ამის დებილი დედაც მოვტყან”, “საით მიექანები საქართველო”, “ვაი ამის პატრონს”, “როგორ ფოტოებს დებს”, “რას გავს, ეგ უტვინო მახინჯი…”, “ცოდოა” და ა.შ. მთელი მუღამი ამ დროს იმაშია, რომ ეს მეორე ტიპი საკუთარ ეგოს იკმაყოფილებს. აჩვენებს იმ ბანძის (ასე მიაჩნია) ფონზე რა მაგარი ტიპია. იასნა ტო, ესეთ ქაჯობას თვითონ არ ფიქრობს. საერთო ჯამში როგორი სურათი იხატება ნახე. ეს მეორეები ბლომად არიან. სოციალური ქსელიც მომენტალურად გადაჭრელდება. აი ტალღასავით, ცუნამივით გადაივლის ხოლმე ამათი შფოთვა იმაზე, თუ როგორი სირია ზოგი. გულის მოოხებას გავს, ბოლის გამოშვებას. თან ამ ყველაფერს ერთგვარი გადამდები ეფექტიც აქვს. აი რაღაცები რო აპრიორი არ უნდა მოგწონდეს. რაღაც უკმაყოფილება რო უნდა გამოხატო, შენ ხო პროტესტი გაქვს. გესმის? პროტესტი. რა მაგარია! ❤
შემდეგ მცირეხნიანი პაუზა, მომდევნო “მსხვერპლამდე”. არადა უყურებ და საერთოდ არაფერი ახალი. არაფრის მომცემი გმინვა. უსარგებლოდ დახარჯული ენერგიაც, სიტყვებიც, დროც… ჯანდაბას, პროტესტიც…

უკეთეს შემთხვევაში საერთოდ ნუ გაავრცელებ მსგავს რაღაცებს, საინტერესო ამბები მოძებნე. ან თუ მაინც და მაინც, მაგრად შეწუხდი და გვერდს ვერ უვლი, ერთი-ორი ტკბილი სიტყვით აუხსენი, რო შესაძლოა არ ფიქრობდეს მთლად რაციონალურად. სულ ეგაა.

მარკიზ დე სადი: ერთგვარი ამპარტავნული სიამოვნებაც არის იმაში, როცა სხვებს იმ ნაკლის გამო დავცინით, რაც თვითონ არა გვაქვს და ეს სიამოვნება ისეთი ტკბილია კაცისათვის, განსაკუთრებით სულელებისთვის, რომ იშვიათად თუ ვინმე იტყვის უარს… სხვათაშორის, აქედან ჩნდება ავსიტყვაობა, ღვარძლიანი ნაკვესები, ბანალური კალამბურები და საზოგადოებისთვის, ანუ ერთად თავმოყრილ იმ არსებათათვის, მოწყენილობა რომ ჰკლავთ და სისულელე ჰკვებავთ, ისეთი სასიამოვნოა, ორი-სამი საათი რომ ლაპარაკობენ და არც არაფერს ამბობენ, ისეთი ძვირფასია, როცა სხვების ხარჯზე ბრწყინავენ, ულმობლად ჰკიცხავენ და ნათელს ჰფენენ ამა თუ იმ ნაკლს, რისგანაც თავად ასე შორს არიან… ეს ხომ თავისებური ხოტბაა, რომელსაც ისინი საკუთარ თავს მალულად აღუვლენენ, რადგან მხოლოდ ამის საფასურად თუ გამონახავენ საერთო ენას და შეთქმულების მონაწილეებივით დაახლოვდებიან, რათა ბოლომდე გასრისონ ადამიანი, რომლის ყველაზე დიდი შეცდომაც ის არის, რომ მოკვდავთა უმრავლესობასავით არ ფიქრობს – როგორც შეუძლიათ, ტვინს იჭყლეტენ, ამ ქმედებით კი ისინი საბოლოოდ ამტკიცებენ, რომ მეწვრილმანეები და სულელები არიან.

კუნძულ უტოიაზე დაღუპულთა მემორიალი

ბრიტანულმა გამომცემლობამ [www.huffingtonpost.co.uk] გამოაქვეყნა გამარჯვებული პროექტის ფოტო მასალა, რომლის მიხედვითაც შეიქმნება 2011 წელს ნორვეგიაში, კუნძულ უტოიაზე მომხდარ ტრაგედიის დროს დაღუპულთა მემორიალი. შეგახსენებთ 2011 წელს 22 ივლისს ანდრეს ბრეივიკმა ცეცხლსასროლი იარაღით 77 ახალგაზრდა მოკლა, მათ შორის ქართველი თამთა ლიპარტელიანი.

დიზაინის შემქმნელი, შვედი არტისტი იონას დოლბერგი ამბობს, რომ პროექტის თანახმად კეთდება კონცხი, რომელიც ერთგვარი სიმბოლო იქნება იმ მოუშუშებელი იარის, რაც ნორვეგიაში დატრიალდა. კონცხსა და კუნძულს შორის წყალგამყოფი ზოლი გაკეთდება. მემორიალზე გარდაცვლილთა სახელები დაიწერება.

პ.ს. კუნძულზე მეორე ქართველი გოგონაც იყო. ნათია ჩხეტიანი ბრეივიკს უვნებლად გადაურჩა

erti

 

ori

 

sami

 

otxi

კოსტა კონკორდია (Costa Concordia) 20 თვის შემდეგ…

Costa_Concordia_2კოსტა კონკორდია – კონკორდიას კლასის სამოგზაურო გემია. 2004 წელს აიგო და დიდი ხნით არსებობა არ დასცალდა. 2012 წლის 13 იანვარს, საღამოს დაახლოებით 21:45-ზე კატასტროფა განიცადა. მშვიდი ზღვის პირობებში, იტალიის დასავლეთ სანაპიროზე, რომიდან 100 კილომეტრის მოშორებით, უზარმაზარი ხომალდი წყალქვეშ კლდეს შეეჯახა. საბედისწერო აღმოჩნდა, რომ დაზიანდა კორპუსის ის ნაწილი, სადაც ძრავი იყო მოთავსებული. ოთახი მალე დაიტბორა. გამოირთო ელექტრო სისტემები, გემმა გადაადგილების ძალა დაკარგა და გადაბრუნდა.

საერთაშორისო საზღვაო სამართლის მიხედვით, გემზე ევაკუაციის გამოცხადებიდან 30 წუთში ყველა მგზავრი სამშვიდობოს უნდა იყოს გადაყვანილი, თუმცა “კოსტა კონკორდია”-ს შემთხვევაში იგივე 6 საათის განმავლობაშიც კი ვერ მოხერხდა უდანაკარგოდ. ბორტზე 3229 მგზავრი და 1023 ეკიპაჟის წევრი იმყოფებოდა. სამწუხაროდ 30 ადამიანი დაიღუპა. 2 დღემდე დაკარგულად ითვლება. ხომალდის კაპიტანი ფრანჩესკო სკეტინო დაკავებულია და 20 წლით თავისუფლების აღკვეთა ემუქრება.

290 მეტრის სიგრძის გემი, მომხდარიდან 20 თვის შემდეგ ინჟინრებმა გადმოაბრუნეს (პრინციპი). იხილეთ ფოტოები თუ როგორ გამოიყურება “კოსტა კონკორდია” დღეს

კოსტაიააა

კოსტაია ზიმონ

კოსტა კონკორდია

დალეწილი

შეჭეჭყილი

მერაბ მამარდაშვილი: “დემოკრატია ნაციონალისტურ ლოზუნგებს ვერ დაეფუძნება”

merab mamardashvili moscow1980ინტერვიუ, რომელიც მერაბ მამარდაშვილთან ფრანგმა ჟურნალისტმა ფრანსუა შლოსერმა ჩაწერა 1990 წლის 7 ივნისს “Le Nouvel Observateur”-ში დაიბეჭდა. ფილოსოფოსი იმდროინდელი ქართული პოლიტიკური რეალობის შესახებ საუბრობს. გამოთქმული მოსაზრებები დღესაც არანაკლებ აქტუალურია, ჩემი აზრით. ამიტო გთავაზობთ ინტერვიუს.

– საქართველო ემზადება თავისი გადამწყვეტი არჩევნებისათვის. თქვენი აზრით, არის იგი მზად დამოუკიდებლობისათვის და დემოკრატიული რეჟიმის დასამყარებლად?
– ყველა რესპუბლიკას დამოუკიდებლობა სურს და ყველა თავს დემოკრატიად აცხადებს. მაგრამ ჯერ სანახავია რა იფარება ამ სიტყვების უკან. სამოცდაათი წლის განმავლობაში ჩვენში საბჭოთა რეჟიმი ბატონობდა. ამ ფაქტის გამო, ჩვენს ქვეყანაში პოლიტიკური ფენა ბევრად უფრო კორუმპირებულია, ვიდრე, მაგალითად, ბალტიისპირეთის ქვეყნებში. ჩვენს პოლიტიკურ, სოციალურ და, განსაკუთრებით, მენტალურ სივრცეში საბჭოთა ყოფა – სოვიეტიზმი – როგორც ცხოვრების, წარმოების, აზროვნების წესი, კვლავ გაბატონებულია. ჩვენ ვიქეცით ორსახოვან ხალხად: ერთი მხრივ, ნიადაგ უკმაყოფილო, კრიტიკული ვართ; საკუთარი ღირსების დამფასებელი, საკუთარი ნაციონალური კულტურის შეფარვით მებრძოლი.  მეორე მხრივ კი, თვითგადარჩენის მძაფრმა სურვილმა ქართველებს კარგად შეაძლებინა სისტემით სარგებლობა, საკუთარი მიზნებისადმი მისი მისადაგება. რის შედეგადაც ისინი გაებნენ ხსენებული წყობისათვის დამახასიათებელი კორუფციის, ქრთამის, მაქინაციების ხაფანგში. მხოლოდ და მხოლოდ ინდივიდუალური კეთილდღეობისკენ სწრაფვა მთელი საზოგადოებრივი სივრცის ნგრევით სრულდება. სისტემასთან შეგუების ასეთი ფორმა ერთდროულად იწვევს მკვეთრ ზნეობრივ დაცემას და იოლი გზის ძიების კონსერვატიზმს – ჯობია, ყველაფერი ისე დარჩეს, როგორც არის. ასე კი ძნელია დემოკრატიისაჯენ გზის გაკვლევა.

– და მაინც, თბილისის გამოსვლებმა, ნაციონალისტურმა მოთხოვნებმა, პროტესტმა ხომ ნათელყო, რომ ეს იყო პოლიტიკური აქტივობის ერთგვარი აღორძინება?
– ამგვარი ნაციონალიზმის სახით გვიბრუნდება სამოქალაქო საზოგადოება, რომელიც დაანგრია ტოტალიტარიზმმა. ეს სოციალური ავტონომიის ერთგვარი აღორძინებაა. სამწუხაროდ, ზოგიერთებისათვის პოლიტიკური ბრძოლა მხოლოდ ეროვნული ლოზუნგებით შემოიფარგლება, რაც არ არის საკმარისი ნამდვილი დემოკრატიული მოძრაობისათვის.  “სოვიეტიზმს” მხოლოდ ჩვენი ეროვნული ვინაობა არ უარუყვია. მისგან თავსმოხვეულმა ცხოვრების წესმა ღრმა ჭრილობა მიაყენა ჩვენს პიროვნულ ღირსებას. ეს იარები უნდა განიკურნოს, ხოლო ღირსება – აღდგეს. ყოველივე ამის დაყვანა ეროვნული გრძნობების მარტივ მანიპულაციამდე საკმარისი არ არის დემოკრატიული მოძრაობისათვის. ამასთან დაკავშირებით ქართული ოპოზიციის ერთი პლატფორმა კარგად აყალიბებს იმ პოზიციას, რომლის თანახმადაც, საძირკველშივე უნდა მოიკვეთოს ყოველგვარი მცდელობა, რომ ეროვნულმა მოძრაობამ, დამოუკიდებლობის თუ ეროვნული ინტერესის სახელით, ჩაგვრის ერთი ფორმა სხვა ფორმით შეცვალოს.

– ეს გაფრთხილება საქართველოში რომელიმე გარკვეული ჯგუფისკენაა მიმართული?
– ცხადია, დემოკრატიული მოძრაობიდან ჩვენ არავის გამოვრიცხავთ. მაგრამ ვფიქრობ, რომ არიან ნერვულად აღგზნებულ ადამიანთა ჯგუფები და პიროვნებებიც, რომლებიც ზედმეტ ყურადღებას იქცევენ ხოლმე. მაგალითად, ისეთი პიროვნება, როგორიცაა ზვიად გამსახურდია, არც საქართველოს წარმოადგენს და არც ქართული ოპოზიციის ძალთა რჩეულს.  იგი პრიმიტიული აგრესიული ნაციონალიზმის წარმომადგენელია.  მართალია, იგი ჰელსინკის ადამიანის უფლებათა დაცვის ჯგუფიდან მოდის, მაგრამ იყენებს დაუშვებელ მეთოდებს ოპოზიციის სხვა წევრების მიმართ, აცხადებს რა მათ “ქართველი ერის მოღალატეებად” და ა.შ. მე განსაკუთრებით გამაოგნა იმ სიძულვილმა და აგრესიამ, რაც ზოგიერთ მის ზეპირ თუ წერილობით გამოსვლებში ვლინდება. როდესაც მოვლენებს გარედან ვუყურებთ, ნაციონალისტური აფეთქების მხოლოდ ეს უკიდურესი ფორმები იკვეთება.

– გსურთ თუ არა, რომ საქართელომ ძირეულად გაწყვიტოს კავშირი საბჭოთა კავშირთან?
– ის, რაც ჩვენ გვინდა თავისუფლებაა. ჩვენ გვინდა, რომ თავი დაგვანებონ, რათა ვიმუშაოთ ჩვენებურად, განკარგულების გარეშე. ჩვენ გვინდა ეკონომიკურ ორგანიზაციებზე კონტროლი დავიბრუნოთ. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ჩვენ ქვეყანას სხვა ქვეყნებთან ურთიერთობა არ ესაჭიროება. რაკი ბოლოს და ბოლოს დამოუკიდებელნი ვიქნებით, ჩვენ თვითონვე დავამყარებთ საჭირო გაცვლა-გამოცვლასა და თანამშრომლობას ჩვენსავე მოსაზღვრე სამყაროსთან: რუსებთან, უკრაინელებთან, აზერბაიჯანელებთან, სომხებთან… და ეს მოხდება ორივე მხარის ურთიერთინტერესების შესაბამისად. ტოტალურ დამოუკიდებლობაზე ლაპარაკს აზრი არ აქვს. ევროპულ ბაზრებზე გასასვლელად ქართველებს, ისევე როგორც ლიტველებს, ამჟამად არაფერი გააჩნიათ. მე არ ვიცი, როგორი ფედერაციული მოწყობა დაგვაკავშირებს მოსკოვსა თუ ლენინგრადთან, – ამას დრო გვიჩვენებს. გეგმებმა, რომლებიც ამჯამად მუშავდება, სხვა, ყოფილ რესპუბლიკებთან კავშირების დასამყარებლად თითოეულ მათგანს მოქნილი მექანიზმები უნდა შეუქმნას.

როგორ ვუშველოთ საზოგადოებას?

Civil Societyსაზოგადოება თავისი სტრუქტურით რომ რთული ფენომენია ამის თქმით, ალბათ, ახალს არაფერს ვიტყვი. საინტერესოა ნებისმიერი სოციალური სტატუსისა თუ სოციალური როლის მქონე ადამიანების ცხოვრების წესი, გარემოს აღქმა და მსოფლმხედველობა. ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე როგორ მიდის კონკრეტული გადაწყვეტილების მიღებამდე? რა განაპირობებს ადამიანის მოთხოვნების ტიპებს?

ჰომოსაპიენსმა პროგრესის გზაზე სიარული, ალბათ, მას შემდეგ დაიწყო, რაც გაუჩნდა კითხვები “რატომ?” და “როგორ?” და დაიწყო პასუხების ძიება.

როგორ გგონია, რამდენადა მჭიდროდაა ერთმანეთთან კავშირში ბედნიერების და კონფორმიზმის ცნებები? იმ შემთხვევაში, თუ კი ჩათვლი რომ ხარ ბედნიერი, გულისხმობს თუ არა ეს ავტომატურად იმას, რომ შენ უკვე დაყარე ფარ-ხმალი და კმაყოფილი ხარ მიღწეულით? (ზოგიერთისთვის მიღწევად შეიძლება რომელიმე მსხვილი კომპანიის სათავეში ჩადგომა ჩაითვალოს, ზოგისთვის კი საოცნებო მოგზაურობის განხორციელება ბრაზილიის ველურ ბუნებაში. ამას არ აქვს მნიშვნელობა)  ანუ წყვეტ “ბრძოლას”. ასეა?

მეცნიერული გამოკვლევების თანახმად გენეტიკური კოდის მეშვეობით ადამიანს გადაეცემა ცოდნა და გამოცდილება. ანუ, ყოველი ახალი თაობა აპრიორი უფრო ჭკვიანი და გამოცდილია წინაზე. საინტერესოა, როგორ აღიქმებოდა ანტიკური ფილოსოფოსების და იმდროინდელი სხვადასხვა მეცნიერების ნააზროვნები და ნაფიქრალი მაგალითად 1000 წლის წინ? შეიცვალა თუ არა აღქმა და როგორია ის დღეს? შეიცვლება თუ არა ის მომავალში და როგორი აღქმა იქნება 1000 წლის შემდეგ? რეალური გარემო – ის საზოგადოება რომელშიც ცხოვრობ, რომლის გარემოცვაშიც მოღვაწეობ და ფიქრობ კონკრეტულ დროსა და სივრცეში,საზოგადოება რომელიც ხასიათდება თავისი განვითარების დონით, ახალი და აწ უკვე დავიწყებული წესრიგებით – ახდენს თუ არა გავლენას დიდი ხნის წინ ნააზროვნების გააზრების საქმეში?

შეუძლია თუ არა ადამიანის გონებას ცნობიერად იარსებოს და იფუნქციონეროს ორ სხვადასხვა განზომილებაში ერთსა და იმავე დროს?

განათლების გარდა, საქართველოს დღევანდელი სოციალურ-პოლიტიკური, კულტურული და ეკონომიკური მდგომარეობის სწრაფი განვითარების შემაფერხებელი ფაქტორი, რამდენად შესაძლებელია იყოს ქართველი ადამიანის ზედმეტად ამაყი და ამავდროულად მორჩილი ბუნების შედეგი? სიამაყე – იმ თვალსაზრისით, რომ ვცდილობთ თავის წარმოჩენას იმაზე მეტად, ვიდრე რეალურად წარმოვადგენთ. ვთაკილობთ გარკვეულ პროფესიებს და ხშირად არაფრის კეთებას ვამჯობინებთ. არასოდეს გვინდა საკუთარი შეცდომის აღიარება. პირიქით “ვაპრავებთ” ნამოქმედარს. ვკარგავთ სინაღდეს და ვეფლობით სიყალბეში. რაც აღვივებს უნდობლობას და დიდი ალბათობით შლის კეთილმეგობრულ განწყობებს. ასეთ შემთხვევებში კი რომელ სოლიდარულ განცდებზე და სამოქალაქო საზოგადოებაზე შეიძლება საუბარი?! მორჩილ ბუნებას რაც შეეხება: აქ უსამართლობის წინაშე უმოქმედობა იგულისხმე. რაც დიდწილად სწორედ სოლიდარულობის განცდის არარსებობითაა ნაკვები. მაღაზიაში, ტრანსპორტში, სახლში ტელევიზორთან, თუ უნივერსიტეტში ლექციაზე – ყველგან მომხმარებლად გადაქცეული ცალკეული ადამიანი ვერაფერს სასიკეთოდ ვერ შეცვლის თუ კი ერთობლიობის განცდა არ იქნება. იქამდე, ვიდრე  ავტობუსის მძღოლი, მაღაზიის გამყიდველი, დიასახლისი და სტუდენტ-პროფესორები ერთმანეთის გვერდში დგომის აუცილებლობაში არ დარწმუნდებიან მანამდე განვითარებულ სახელმწიფოზე ფიქრი ფიქრადვე დარჩება.

ცალკე თავის ტკივილია ქართული მედია და პოლიტიკა. მასმედიის საშუალებები მიმდინარე პოლიტიკური პროცესების მიწოდების მუდმივი უშრეტი წყაროა.TV vs Book დიდი დოზით, მძაფრი შეგრძნებებით და პაუზის გარეშე. დღიდან დღემდე. პოლიტიკამ ჩაანაცვლა სპორტიც, კინოც, მუსიკაც, შემეცნებაც, გართობაც და დასვენებაც! საუბრისას ხშირად მომისმენია არგუმენტი: “რაზეც საზოგადოების მხრიდან არსებობს მაღალი მოთხოვნა შესაბამისად მიეწოდებათ ადეკვატურადაც”. კი მაგრამ! ალტერნატივა არსებობს? ქართველ მსმენელ-მაყურებელს აქვს იმის არჩევანი, რომ გადართოს სხვა ქართულ არხზე და მოუსმინოს გადაცემას, მაგალითად, იმაზე თუ როგორ იქმნებოდა კინო; როგორი მუსიკას უსმენდნენ ამერიკაში მე-20 საუკუნის 40-იან წლებში; როგორ უნდა ვიკვებოთ ჯანსაღად; როგორი ეგზოტიკურია ინდოეთი; როგორი ცხოვრების წესი აქვთ კუნძულ ისლანდიაზე და ასე შემდეგ… მსგავსი უბრალოდ არ არსებობს.
ამას გარდა ძალიან მომაბეზრებელი გახდა უკვე პოლიტიკოსების მხრიდან ერთმანეთში ტაკიმასხარაობა და ცირკაჩობები. მაგრამ ვაი, რომ სტიმულირება კაკრას რო ადამიანებისგან ხორციელდება, თავიანთი არაადეკვატური გამოხმაურებებით. ადამიანებამდე ეს მასხარაობა კი ისევ და ისევ ‘ძვირფასი’ მედის საშუალებით მიდის. აქცენტი კეთდება აბსოლუტურად არასწორად. ორად გაყოფილი საზოგადოება გაფაციცებითაა ჩამსხდარი სავარძლებში და სპორტული ჟინით ელოდება თავიანთი ფავორიტი პოლიტიკოსის მხრიდან მოპაექრის შეგინებას. ლანძღვა-გინება რომ განვითარების გზაზე გვაყენებდეს დღეს ასეთ არასახარბიელო მდგომარეობაში ნაღდად არ ვიქნებოდით. მაგრამ, ამის მიხვედრასაც გონების დიდი დაძაბვა ჭირდება, ალბათ.

როგორ ვუშველოთ საზოგადოებას?
-მივიღოთ განათლება, ინფორმაცია. გავაანალიზოთ და გადავცეთ.

უცნაური საზოგადოებრივი ფენომენი

მახსოვს ადრე ჩემი გულისტკივილის შესახებ რო დავწერე, რატოა ასეთი იშვიათობა საინტერესო, შემეცნებითი, ინფორმაციული ბლოგები თქო, მეგობარმა ბლოგერმა მითხრა:love and hate ვისაც რა მიაჩნია საინტერესოდ იმაზე წერს, ვისაც რა ეხალისება იმას ლაპარაკეობსო თავის პოსტში. “საინტერესოს” უნიკალური განმსაზღვრელი არაფერია გარდა თვითონ ადამიანის სუბიექტური შეფასებისა. აქედან გამომდინარე ჩემი მეგობარი აბსოლუტურად მართალი იყო.

საბჭოთა კავშირის დაშლისა და დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ,  2012 წლის 1 ოქტომბერს გამართულ საპარლამენტო არჩევნებში საქართველოს ისტორიაში პირველად მთავრობა დემოკრატიულ პრინციპებზე დაყრდნობით შეიცვალა. ოპოზიციურმა კოალიციამ გაიმარჯვა და პარლამენტში უმრავლესობით შევიდა. ავად თუ კარეგად დაკომპლექტდა მინისტრთა კაბინეტი. კანონმდებლები საპარლამენტო კომიტეტებშიც გადანაწილდნენ და შეუდგნენ საქმეს.

საზოგადოება უკეთესის მოლოდინშია. ნაწილი კრიტიკულადაა განწყობილი. ეს ნორმალურია და ასეც უნდა იყოს პლურალიზმისა და განვითარებისთვის. წინა წლებთან შედარებით სამოქალაქო საზოგადოების გამოცოცხლებაც ნამდვილად შეიმჩნევა. ამის ცოცხალი მაგალითია თუნდაც წინასაარჩევნო პერიოდშიც და შემდეგაც “ენჯეოების” თავდაუზოგავი შრომაა.

საზოგადოება – საკმაოდ საინტერესო, რთული, უცნაური, რაციონალური, ხშირ შემთხვევებში საკმაოდ არარაციონალური სტრუქტურული წარმონაქმნი, რომლის გარეშეც სახელმწიფო უბრალოდ არ არსებობს. საზოგადოების თითოეულ საღად მოაზროვნე წევრს რომ ჰკითხო აუცილებლად სურს კეთილდღეობა, კანონის წინაშე ყველას თანასწორუფლებიანობა, განვითარება, განათლება, ადამიანის უფლებების დაცვა, მოკლედ წინსვლა.

მინდა ერთ უცნაურ საზოგადოებრივ ფენომენზე დავწერო, რაც დაახლოებით ასე შეიძლება ჟღერდეს: “ჩემი სიძულვილი სიძულვილი არაა, შენი სიძულვილი სიძულვილია”.

ბოლო პერიოდში სოციალურi-hate-you ქსელებში ძალიან ხშირად შემხვდა მსგავსი “მეზიზღები იმიტომ რომ შენ სხვა გეზიზღება” გამონათქვამები. იდეაში, ზიზღის დამგმობი მოძულე აკრიტიკებს სხვას იმის გამო, რომ ამ სხვამ მესამე პირის მიმართ გამოხატა ზიზღი. არადა აბსოლუტურად იმავე დოზით, თუ უფრო მეტით არა, თვითონ აფრქვევს ზიზღს მისი მისამართით. შეხვდები უამრავ მარგალიტ გამონათქვამს, სახელდობრ:

ა)”ღმერთო გაწყვიტე ასეთი ქართველები”
ბ)”ამათ გემზე შევყრიდი და შუა ზღვაში ჩავძირავდი”
გ)”ზიზღი გამიჩნდა მათ მიმართ, აბსოლუტურად არაამქვეყნიურები”
დ)”ამათ შემყურე ვხვდები რატომ შეიძლება გაგიჩნდეს გენოციდის სურვილი”

და სხვა მისთანანი…

ნიშანდობლივია, რომ ზიზღის დამგმობი მოძულე პირი არც ერთ შემთხვევაში არ ფიქრობს იმას, რომ როგორმე გათანაბრებული შეიძლება იყოს იმასთან, ვისაც ლანძღვისთვის ლანძღავს.  თითქოს მისი შეგინება შეგინება არაა.

ისე, რო დავუფიქრდი: ერთია რომ აგრესიას და ზიზღს აგრსიითა და ზიზღით ვერ შეცვლი, ვერ გამოასწორებ. მაგრამ მეორეა კიდევ: ალბათ ძალიან დიდი გონიერება და მოთმინებაა საჭირო იმისათვის, რომ მსგავს შემთხვევებში ემოციამ არ გძლიოს და ლანძღვას ლანძღვით არ უპასუხო.

როგორ უნდა მოიქცე? კანონის ფარგლებში ესაუბრე. ეთიკის ფარგლებში ეცადე გააგებინო. აუხსენი რაში ცდება და რატომ არაა მართალი. ჩვენ ხომ მაღალი პოლიტიკური კულტურის მქონე სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბებას ვესწრაფვით?! წინააღმდეგ შემთხვევაში ნუღარ გაგიკვირდება თუ კი ვიღაც მესამის დაცვისას შენც  დაგადანაშაულებენ სხვანაირის სიძულვილში.

სასწრაფოდ!!!

სასწრაფო დახმარებაა საჭირო.

პატარა ელენეს ჰოდროცეფალია ჭირს ანუ ტვინის გაწყალება დამძიმებული სტადიით. ვერ ხედავს. მხოლოდ ბლელ ოთახში მკვეთრ სინათლის ანთებაზე აქვს პატარა რეაქცია, გაურბის და უცურავს თვალები. აუცილებელია მაგნიტო რეზონანსული ტომოგრაფია, რომელიც 400-460 ლარამდე ჯდება, მუდმივი ვიზიტი ნეიროქირურგებთან და სხვა სახის სამედიცინო დახმარება. ოჯახისათვის ნებისმიერი სახის გვერდში დგომა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია – იქნება ეს პროცენტიანი სესხი, უანგაროდ გაღებული გარკვეული თანხა თუ თუნდაც 10-20 ლარის ჩარიცხვა.

უფრო კონკრეტულად დაავადების და მკურნალობის შესახებ:

ბავშვს დაუდგინდა დენდის უიკენდის სიმპტომი. საჭიროებს ცერებრუმ კომპოზიტუმის ნემსებს. რომელიც საკმაოდ დიდ თანხებთანაა დაკავშირებული. ასევე ნეირორეაბილიტაციის პერმანენტულ კურსებს შეუწყვეტლივ, ექოსკოპიებს, ნეიროსონოსკოპიას, მაგნიტურ-რეზონანსულს, ენცოფოლოგრამას, მუცელზე ექოსკოპიას, რათა გაირკვეს თუ რა მდგომარეობაშია შუნტი, ექოსკოპიას თვალებზე. ბავშვი ვერ ხედავს და საჭიროებს ავასტინის ნემსებს, რათა არ ჩამოიშალოს ბადურა და სამუდამოდ არ დაკარგოს მხედველობა. ერთი ნემსის ღირებულება 440 ლარს შეადგენს. აუცილებელია მუდმივი კონსულტაციები ექიმებთან. მხედველობის შენარჩუნება და ბავშვის სრულად გამოჯანმრთელება მკურნალობით შესაძლებელია!

ამჯამად, აუცილებელი და სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია სისტემატიური ნეირორეაბილიტაციის კურსები, რომლის ფასიც 990 ლარია [11 დღიანი]. ოჯახს არ აქვს არც სახელმწიფო დაზღვევა და არც დაფინანსება. “არქიმედე”-ს დაზღვევა საჭირო პროცედურებს არ აფინანსებს. სათანადო მკურნალობის შემთხვევაში ბავშვს აქვს ფეხზე გავლის და მხედველობის დაბრუნების შანსი.

რეკვიზიტები:

ემონეი:  360963399

საქართველოს ბანკი

ბანკის კოდი : BAGAGE22

ანგარიშის ნომერი : GE93BG0000000288973000

მიმღების სახელი და გვარი : თორნიკე ონანაშვილი (მამა)

საკონტაქტოდ: 555 35-23-85 – თორნიკე (ელენეს მამა)

Facebook გვერდი: https://www.facebook.com/elenas.dasaxmareblad

https://fundrazr.com/campaigns/9I1t8

გთხოვთ გაავრცელეთ, დავეხმაროთ პატარა ელენეს!